SATURDAY JULI 25th 2026 STEENWIJK
Vertrapte grassprieten, kapotte plastic bekers, de geur van verschraald bier als kruitdampen boven het veld. De dag na Stonehenge biedt elk jaar een stilleven dat in schril contrast staat met de dag ervoor. De laatste zaterdag van juli barst uit zijn voegen van de herrie en nog meer herrie, lomp en onbenullig. Maar mét sfeer. Want metal is steenhard, maar ook keigezellig.
En dat al sinds 1995. Een stel trouwe bezoekers van jongerencentrum de Buze in Steenwijk stak in dat jaar de koppen bijeen. Ze smeedden een plan, dat ijzersterk en onverwoestbaar bleek in de loop der jaren. Stonehenge. Een underground metalfestival, gewoon in de tuin van de Buze. Met op het podium acht Nederlandse bands.
Vanwaar de naam Stonehenge? Te logisch voor woorden, maar vooruit: Stone = steen. En dat in Steenwijk. Voor verwarring met het Stonehenge Festival van vroeger in Engeland bestond geen angst; dat was immers voor een stel halfzachte hippies…
De gedachte achter het festival. Geen commercie, geen gedoe met mensen die bulken van het geld en jouw feestje invullen en verstieren. Het doel is eenvoudig. Neerlands trots uit de wijde regio en verre omstreken, een podium bieden om zich te presenteren aan een groot publiek. De weergoden hebben van meet af aan hun zegen gegeven aan Stonehenge.
De eerste editie bleek een schot in de roos. Met een bezoekersaantal van bijna vijfhonderd kwamen er drie keer zoveel metalheads op Steenwijk af als was ingeschat. De conclusie van de organisatie: volgend jaar weer! En zo was tussen de jaarlijkse festivals in Nederland een nieuwe woest telg ontsproten.
Het festival groeit, in eigen tempo en zonder zich over de kop te laten jagen. De metalmarket (Staalhandel) blijkt een welkome aanvulling. In 1999 waagt de organisatie zich zelfs buiten Nederland en België. Het Engelse Anathema is de eerste band van buiten de Benelux. Het initiatief slaat aan, het roer wordt op deze koers vastgezet.
Stonehenge krijgt steeds meer de allure van een internationaal festival. Bands uit Duitsland, Frankrijk, Zweden, Italië en zelfs Amerika dompelen zich onder in Steenwijks metal.
Het oorspronkelijke doel wordt echter niet uit het oog verloren.
Inmiddels is Stonehenge veelal weken van tevoren uitverkocht. Daarmee is de kracht ervan keihard bewezen. Stonehenge is uitgegroeid tot hét toonaangevende underground metalfestival van Nederland. En de organisatie, die gaat meedogenloos door. Want de Steenwijker toren is nog steeds niet uit het lood geblazen.
The human race is doomed and only death is real. 2020 was that kind of year. And now, to noisily emphasise that oblivion is definitely coming, the mighty ASPHYX are back with a brand new album and another blizzard of mortality-threatening riffs.
Formed in the Netherlands in 1987, ASPHYX have always been one of death metal’s most ruthlessly idiosyncratic bands. With a sound that draws from the rawest of materials, they have skilfully blended fast ‘n’ furious extremity with some of the most claustrophobic, suppurating slow-motion doom ever committed to tape. Opening their impeccable account with 1991’s stone cold classic The Rack, ASPHYX have never wavered from their singular vision, delivering a series of legendary albums that have always been considerably heavier than everything else around.
